การที่มีสิ่งมาบดบังทางเดินของแสงเข้าสู่จอตา ในช่วงวัยที่สมองยังพัฒนาการมองเห็นไม่เต็มที่และบดบังนานพอ ย่อมส่งผลให้เกิดตาขี้เกียจได้ โดยยิ่งเกิดสิ่งที่มาบดบังเร็วมากเท่าใด โดยเฉพาะสามเดือนแรก ตั้งแต่เกิดและยิ่งไม่ได้รับการแก้ไขยาวนานเท่าใด ความรุนแรงของโรคก็จะยิ่งมากขึ้น โดยสิ่งที่ทำให้เกิดตาขี้เกียจชนิดนี้ได้ อาจเป็นสิ่งที่บดบังลูกตาจากภายนอก ได้แก่ ภาวะเปลือกตาตก หรือเป็นความขุ่นมัวของตัวกลางที่ เช่น ต้อกระจก โดยหากบดบังข้างเดียวย่อมทำให้เกิดตาขี้เกียจได้เร็วกว่า 

ข้อที่มักเข้าใจผิด 

เป็นต้อกระจกแต่กำเนิดจะเป็นตาขี้เกียจแน่นอน?  หากตรวจพบและรักษาอย่างถูกต้องเหมาะสมอย่างรวดเร็ว เด็กจะสามารถพัฒนาการมองเห็นไปจนถึงระดับ 20/20 ได้ จะไม่เป็นตาขี้เกียจ แต่หากไม่ได้รับการรักษาตั้งแต่แรก แล้วมารักษาในภายหลัง การมองเห็นอาจดีขึ้นเพียงบางส่วน แต่ไม่สามารถพัฒนาจนถึงระดับปกติ ไม่ว่าจะรักษาด้วยวิธีใดก็ตาม กรณีนี้จะได้รับการวินิจฉัยเป็นตาขี้เกียจ หากมีอะไรมาบดบังการมองเห็นที่เกิดขึ้นหลังอายุ 10 ปีโดยที่เดิมเห็นดีอยู่แล้ว กรณีนี้จะไม่ได้เกิดตาขี้เกียจ เช่น หากต้อกระจกในผู้ใหญ่ ซึ่งการมองเห็นเดิมดีมาก่อน แต่การมองเห็นลดลงเกิดจากต้อกระจกที่ขุ่นแบบนี้ไม่เรียกตาขี้เกียจเพราะเมื่อได้รับการผ่าตัดต้อกระจกแล้ว การมองเห็นยังสามารถกลับมาเป็นปกติเท่ากับ 20/20 ได้ หรือถ้าหากผ่าตัดแล้ว การมองเห็นยังไม่ปกติแต่พบสิ่งที่เป็นสาเหตุ เช่น ยังมีค่าสายตาเหลือ หรือรอยโรคในตาที่มีผลกับการมองเห็น แบบนี้เราจะไม่วินิจฉัยตาขี้เกียจเช่นกัน